4 حرص بشر براى سعادت وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبى ، فَقُلْنا يا آدَمُ إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى . إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيها وَ لا تَعْرى وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِيها وَ لا تَضْحى فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ قالَ يا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لا يَبْلى . فَأَكَلا مِنْها فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى . » ( و هنگامى كه فرشتگان را گفتيم به آدم سجده كنيد ، پس سجده كردند مگر ابليس كه خوددارى كرد . پس گفتيم اى آدم اين دشمن تو و دشمن جفت تست ، مبادا شما را از بهشت براند كه دچار تيره‌بختى شوى ، برنج تحصيل معاش گرفتار گردى ترا امكان آن هست كه در بهشت گرسنه و برهنه نمانى ، و تو در آنجا دستخوش تشنگى و آفتاب‌زدگى نمىگردى . پس شيطان در دلشان وسوسه انداخت و گفت اى آدم ، آيا مىخواهى ترا به درخت جاودانگى و ملك بىزوال راهنمايى كنم ؟ پس ، از ميوه آن درخت خوردند ، پس بدنهاشان بر آنان نمودار گرديد و به چسباندن برگ بهشت آغاز كردند ، پس آدم به پروردگار خود عصيان ورزيد ، پس گمراه گرديد - سورهء طه - آيهء 121 ) از آن هنگام كه انسان به وجود آمد ، از گرسنگى و تشنگى و دربدرى و برهنگى مىترسيد و به خوشگذرانى و تمتع بردن از زندگانى و پىبردن به سعادت